jueves, 30 de mayo de 2013

Amor al fin y al cabo

Aunque mucha gente diga que no merecen la pena eso no es verdad, mucha gente que ha tenido relaciones a distancia seguro que sus amigos les decían: "¿Pero no ves que no te sirve de nada?", "¿Pero no ves que no vais a llegar a nada y hace falta mucha confianza?", ¿No ves que te los puede poner de un día para otro y ni te enteras?".
Esos amigos no tienen ni idea de lo que dicen, porque ellos no saben lo que es sentir a alguien que está tan lejos tan cerca. Ellos no saben lo que es despertarte con la ilusión de que llegue el día de verlo. Ellos no saben la emoción que te da cuando te habla, ni los nervios que se sienten cuando te conectas exclusivamente a ver si está o si se ha acordado de ti, no saben lo bien que te sientes cuando te ha escrito algo cuando no estabas porque piensa en ti aunque no te vea. ¿Sabes? Poca gente consigue sacar sonrisas a distancia, y esas relaciones lo consiguen, hacen que llores de impotencia por no tener a tu lado lo que quieres, pero te hacen sentir la persona más especial del mundo por tener a alguien a quien querer. Que cuando esa persona tan especial te llama por teléfono para darte las buenas noches, te sientes como cualquier niño esperando sus regalos de Reyes, cuando te pasarías horas y horas hablando con el, porque muchas veces es la única persona que te entiende, aunque si es verdad que se pasa mal y que tienes que tener mucha confianza, estamos en la edad de las tonterías y la confianza no está muy desarrollada y los celos están ahí ahí, pero bueno, muchas veces te da rabia e impotencia no poder abrazarlo, decirle que lo quieres o simplemente sentarte con el y mirarlo durante horas :) Te repatea ver a parejas felices por la calle, o parejas que se cansan de la suya viéndose todos los días y lo que tú más desearías sería tenerlo cerca... pero oye, son cosas que pasan, y la distancia son números y el amor no entiende de números :)

Las relaciones a distancia enseñan muchas cosas, te enseñan a querer las cosas por su valor, no por su material por eso te enseña que se puede querer lo que no ves, amor en la distancia, amor al fin y al cabo.

domingo, 11 de marzo de 2012

Fuck yeah

Ya no puedo sentir, ya no tengo más que un roto corazón que no puede palpitar.Y el amor que sentí, ya no es amor es un gran error que no quise cometer. Me paralizó, en mi colchón y se derramó.
Fui, solamente un cuento para ti sin un gran final. Ya, no tengo argumento para más. ¿Alguien puede escuchar lo qué digo aquí?¿Alguien va ha entender por que todo ha ido mal? Aquí estoy otra vez sin pensar, una foto más que no puedo, no puedo dejar de mirar. El corazón, se desangró, me paralizó....

jueves, 19 de enero de 2012

Euskadi beti zutik!

Euskadi es mucho mas de lo que crees, creeme. Mucho mas de lo que venden por la tele. Aqui un niño no sueña en crecer y hacerse rico sueña con poder soñar sabes me explico. Vivo, gasto mas, dudas MI CULTURA EL PAIS VASCO amo sus raices crudas que se ocultan tras el parlamento que ocultan la culpa la calle elige la ruta que es fruto de engaños. Cada escaño es un peldaño roto al año, 2011 lucha por la paz vamos que tenemos la sarten por el mango, autodeterminacion pal que lo quiera. Porque soñamos? si no van a cerrarnos el gastetxe gustion etxea, sienpre firme por lo que dices, que no te pisen venga. Las ideas son fines piensa que tu eres quien recrea. Quien decide que sea SI TACHAN DE ASESINOS A LOS VASCOS POR ODIAR UNA VANDERA el canto a la mierda ya grita y protestan alto, los politicos pero es un atraco. Nada, repito nada, justifica la violencia para ir `pegando a un niño y esperar que pasa que cuando crezca esa sera su ciencia, su educacion, religion su paciencia. Busco la paz en tu sonrrisa si gritan: EUSKAL PRESOAK BAI, EUSKAL HERRIRA! No hay justicia sin familias enteras que juegan su vida cada finde con el fin de la visita por autopistas. Es euskadi, un lugar precioso pero nadie mira, aqui todos vibran hay un gesto de paz por cada gesto de ira. La ikurrina, lauburu libertad para quien respira... Euskadi, parte de euskal herria reconocida por la politica aqui solo se pide el derecho de que decida la gran mayoria el votar por el futuro que tanta gente ansia. en la tierra que anelo ya no existen las armas, se respira la calma, hay amnistia, se respeta la vida liberan los presos se convive en armonia y la gente se muere de viejo. Sueño ocn un pueblo libre, que devuelvan los fueron que nos fueron rovados de antaño, Quiero ver navarra vasca en ambas riveras del ebro, que seamos uno con el otro lado de los pirineos. Que no se censuren diarios, que no sea ilegal ningun partido vasco Que se able euskera por todos los lados, bestelako ez lukelako zentzurik izango. Barka nazazu benetan, bihotzian eramaten zaitudalako, baina erdara ezpainetan, kale hauetako jasoerak badakizkizue, bueza nire instituto aurrean akatu zuten. Pero ojala no se culpara tan solo a los que asesinan, sino tambien a los que nunca mueven ficha aquellos que nunca negocian se aprobechan de las victimas usando demagogias. Nahi eta ezin, esto seguira asi mientras aya interes en el pais. Aika mutil, jeiki adi Euskadi beti egongo da zutik. horregatik, altxa zuk zure indar guztiak eta garrazi egin ea munduak entzuten gaitu noizbait, badakin izango garela gai eta egun hori heldu arte egongo gara zain!

domingo, 18 de diciembre de 2011

Un clavo saca a otro clavo.

Un clavo saca a otro clavo. Típica expresión. Mas bien, mítica expresión que todo el mundo usa de consuelo cuando, por alguna ridícula razón estas totalmente pillada, enamorada o como quieras llamarlo por él.Sí, él, un chico, un tío, un hombre, llamalo como quieras, el caso es que hay algo en el que hace que te pierdas, que te de una puta sensación en el estómago cada vez que te da un abrazo, un beso, cada vez que te sonrie, que te dice que te quiere, cada vez que te roza, cada momento juntos. Cuando ves que todo progresa perfectamente, ocurre. Sí, todo se rompe, se cae, se va al pique todos tus planes, todos esos besos, esas palabras, todo queda atrás, en el aire. Intentas no llorar, intentas seguir tu vida, siendo feliz, sonriendo sin darte cuenta de que es imposible. Que le necesitas a él. Y cuando pasa esto, ¿Qué te dicen tus amigos o conocidos? Tía, pasa de él. Es un niñato inmaduro que no te merece, vales mucho más que él, ve a por otro, buscate algo mejor. ¿Y que dices tú? Ya, pero es que es mi niñato, mi inmaduro, mi imbécil, que aunque no me merezca le quiero, que aunque valga mucho más que él,él para mi vale el mundo, no quiero ir a por otro, ¿no os queda claro que quiero volver a conseguirle? No, eso nunca queda claro, nunca nadie te entiende, entonces, tú como chica inocente, intentas buscar a otra persona que te llene al menos la mitad que el anterior, empieza a ocupar algo en tu vida, no imprenscindible pero tampoco prescindible, es algo pequeño pero grande en tu vida. Objetivo conseguido. Un clavo saca a otro clavo, ¿Pero que ocurre ahora? Que ese mismo clavo que espanto al otro, se ha clavado en tu vida. Y vuelves a lo mismo, a estar jodida¿Y ahora qué?¿Otro clavo saca al otro clavo que saco al primero? Una mierda. Esa porqueria de consejo NO SIRVE. Vivamos en un mundo realista en el que, cuando quieres a alguien, le quieres por encima de todo sin importarte el resto.

domingo, 4 de diciembre de 2011

Momentos junto a el...

...Y es que tampoco han sido tantos. Abrazos, susurros, cosquillas, mimitos, achuchones, apasionados besos y mil de sentimientos rondando entre nosotros. Que te arrope por las noches cuando ace frio, que te diga cosas bonitas mientras que me quedo dormida entre sus brazos, sentir sus caricias en mi piel. Despertarme y ver que sigue junto ami, que no se a ido; que me despierte con dulces besos que hagan que un despertar a las 8 de la mañana no sea tan jodido. Que nada mas levantarte te diga bonita y que te alegre toda la mañana. Que no quiero olvidar, ni un solo segundo junto a el♥

Momentos, momentos y mas momentos.

Sentada en clase, mirando al profesor, veo la desesperación en sus ojos cuando intenta que comprendamos lo que dice, y cada uno esta a lo suyo. Me fijo en mis compañeros: Uno mira a la ventana, otra mira al chico guapo de la clase, otro al techo, otra tira bolitas de papel, y el otro se ríe a carcajadas, quién sabe de qué. Pero yo solo puedo pensar en una cosa.. Pienso en cómo todas las cosas pueden acabar tan rápido, pienso en cosas que me gustaría que ocurrieran pero que es imposible que las consiga. Pienso en que haré lo que me diga el corazón en cada momento, porque a veces que por no hacer daño a los demás nos terminamos haciendo daño nosotros mismos. Pienso en que esta es mi vida y este mi tiempo así que aprobecharé las oportunidades que me ofrezcan porque puede que solo ocurran una vez.

domingo, 13 de noviembre de 2011

Porque no todas las muertes tienen que ser iguales.

Siempre me e parado a pensar comno seria la vida despues de mi muete, es decir, lo unico que nunca bamos a saber es lo que va a pasar despues de aber muerto.Nunca lo bamos a saber, nunca bamos a saber que va a pasar, lo que ocurrira, que se ba a ir despues de nosotros, quien va a llorar por nosotros, quien se ba a olvidar, quien asistira a nuestro entierro y quien no. Para mi son realmente cosas especiales porque ahi es cuando sabes cuando la gente te va ha hechar de menos o no.
Yo siempre e tendido a imaginarme mi entierro porque es lo unico que nunca voy a poder ver. Y me imagino gente vistiendo de color, ni se les ocurra ir vestidos de negro, me daria algo, me gustaria que mi entierro fuese ente vistiendo de color, no chillon, pero nada oscuro. No tienen porque estar de luto porque yo alla muerto, deverian estar felices por lo que les e dado en la vida y no tristes porque me alla ido de la vida. Comprendo cuando la gente se entristece cuando alguien querido muere, porque lo va a echar de menos, pero tienes que pensar en lo que te ha dejado, en lo que tienes, en lo que te dio esa persona. Y te quedaras tu con ello, tienes... tienes ya a esa persona dentro de ti. Esta bien llorar por una persona pero no siempre, no todo el tiempo ni toda la vida, porque sino no podriamos sobrevivir con ese dolor. Esta bien si alguien llora por mi cuando muera, pero no siempre, no me gustaria, tampoco me gustaria que me olviden pero no quiero que me recuerden con lagrimas, quiero que me recuerden con sonrrisas, con anecdotas, cosas bonitas, que seamos capaces. Seria digno de azmirar. Asi seria mi entierro, la gente diciendo las cosas buenas, i si! que mas da las malas tambien. Me encantaria que fuese asi, ni con muchas lagrimas ni con pocas, las justas como para llorar en ese momento y nunca mas por mi. Nunca me a gustado mucho que lloraran por mi ni por mi culpa. Y lo unico que diria, mi ultima palabra la ultima frase de toda mi vida seria : Es interesante.
Y es interesante el que? es interesante vivir y luego morir. Estamos en un bucle en el que nacemos para morir, la peor enfermedad de todas la muerte, porque te llega y no tiene cura. No nos servira de nada todo lo que aprendimos, no lo se, lo unico que se es que podemos darle amor a las persona que seguiran viviendo y nos conbertiremos en inmortales, en sus corazones y mentes, en los recuerdos, esa es la unica forma conseguir la inmortalidad, ser buena o mala persona y quedarse en los recuerdos y en el corazon de una persona, estoy segura, completamente segura. :)